මෙහෙම වෙන්නෙත් ඒකලූ

මන්නාරමේ කුඹුරක පිපිරීමකින්
තුන්දෙනෙක් එක තැනමලු
යාපනේ සරසවියෙ ඊයෙ
නේවාසිකාගාරෙම හමුදාවලූ

කොටකෙතෙන ඊයෙත්
තෙතෙන නා තෙන නානෙලු
තියුණු ආයුධවලින් කොටලා
මහ රෑ කාවදෝ මරලලු

නීතියත් උන්ගෙලු
අගවිනිසුරු වුණත් එහෙමලු
හමුදාපතිත් එය දනීලු
මහ අධිකරණ ලේකම්ටත් එහෙමලූ

මේ මුතු ඇටේ හැටි එහෙමලු
අපි දන්නෙ අද ගැන විතරලු
හෙට ගැන කියන්නෙත් උන්මලු

වරායත් අපෙ නෙවේලු
වැඩට ගන්නෙත් උන්මලු
ගුවන් තොටුපලත් එහෙමලු
උඩයවන්නෙත් ඒ අයමලු

මහ එකා වගෙ නැතෑ පුත්තරෙ
ඌ කරන්නෙත් එහෙමලු
ගුරා හිටගෙන කළ වැඩේ
දුවදුව කරන්නෙත් ඒකලු

දුමිඳුවත් රට ඇරියලු
අමරෙලගෙ හැටි එහෙමලු
වෙන එකෙක් මේවා කිව්වොතින්
සතුරො වෙනනෙ එහෙමලු

සුදු වෑන් එක ආවොතින්
නඩුයි බඩුයි හාමුදුරුවොයි
ඔක්කොම උන්ගෙලු

උන්ට ගිය රට අපිට මොකටද
වහ බොමුද
එල්ලෙමුද
නිදි පෙතිද
දුම්රියට බෙල්ලද.....

ප්‍රිරභාහරන්වත් හිටියනම්
එක සැරෙ කොහෙ හරි මැරෙයි නෙව අපි
මේ වගේ මැරි මැරි ඉන්නෙක
උන්ට ඕන හැටි එහෙමලු

හදිසියෙම ආයෙත් ඉස්කෝලෙ

හදිසියෙම ආයෙත් ඉස්කෝලෙ

“ පුතේ අංකල්ට කියන්න
ආදරෙයි කියල“

“ තවමත් ඔයා මට 
ආදරෙයි එහෙනම්“

“අපි බහිනවා ‘සේර‘“

“හමුවෙමු ආයෙ දවසක
වෙන් වුනා වගේම
අහඹු ලෙස
ඉසිඹු ලත් මොහොතක
ඈත් එහෙම හිතන්නැති
මටත් එහෙම හිතුනකොට“

මතක් කරමි
ඒ මිහිරි අතීතය

පාසල් පොතක් තුල
සඟවාගෙන සිටිය
කෙස් ගහක් නුඹ මට තෑගි කල
ගිරිහඩු සෑය හැදුවා මම එයින්

පයිනස් ගස් වටේ 
දැඩි අව්ව වලකාලන
දහදියෙන් තෙත් වුනු අත්
පටලාන නටපු හැටි

හරිම පුදුමයි 
ඒ මිහිරි මතකය

නුඹ බැස ගියත්
මම තාම බස් එකේ
කොන්දොස්තර කොලුව
කෑ ගහනවා
ගමනාන්තයට බස්සෙක ඇවිත්

වාසනා පත

අවාසනාවට

වාසනාව විකුණන

වමට බර

කන්න හෝදන්න

එකම අතින්

හොඳ නැතෙයි

අම්මා බනින හැටි

මතක් උනා නුඹ

දුටු මොහොතෙදිම

සුපුරුදු නුපුරුදු වම් අත

කඩිමුඩියෙ ටිකට් අමුණන

හුලඟ විත් රැගෙන යන්න පෙර

අනුන්ගෙ වාසනාව

නුඹ දුටුව

අපැහැදිලි වීදුරුව

මීදුම් කඳුලු විසිරුව

ඇඟිල්ලෙන් ඉරි ඇඳ

එතුලින් නුඹ දුටුව

වාසනාව විකුනන

අවාසනාවන්ත රටක

වාසනාව විකුනන

අත් දෙකක් ඇති අයට

තනි අතක මහිමය

කියා දෙන

දිරිය දියණී

සීතාවක සීතලම

උදෑසන සිනහා වෙන්නී

වචන ගැන වචනයක්

වචන ගැන වචනයක්

වන පෙරළි

පද පෙරළි

සංකේත සංවේදනා

විසංවාදීව

වචන තුළ

ගැබ් ගැනීම

ගැබ් පෙළහර නොපා

ඒ  වදන් තුළින්

හද රිදුම්

සසල කිරීම්

සංවේදනා

හාව භාව ලීලා

විලි ලෑම

ඇත්තටම එකම වචනයකටවත්

හරි හැටි තේරුමක් නැති හැටි

ඔයා අඩන දොඩන හැම වෙලාවකම

කිසි තේරුමක් නැති

වචන වල හැපෙමින්

කැලතෙමින්

මටත් හරි දුක තමයි

ඒත් ඒ දුක

දුක කියන වචනෙ නැති හැටි

හරි දුකයි ඇත්තමයි

සෙනෙහස

සෙනෙහස

ì;lalkg ù wid isáfhñ

ìh ùñ

yoj; kj;Sú hehs

lfka we`.s,s .id isáho

wfikjd lsß lsrs lsrsh

we`o ñysßhdfjka k`.k

ruKfhka k`.k fl`Èßh uqiqj

.efykjd yo

.sä .säfh

fmr Èkl

fï ì;a;su

wid bkag we;s

wo fukau

ux ke;sj

ux k.mq

fl`Èß,a,

thd uf. we`. u;

mEj oe`.,s,a,g'''

ta;a ta uqrkavqjg wdihs

ux ;ju

taluhs ug Wyq,kak neß

fï ;rï ;ry ug

ux yskaouhs ldg;a tmd jqKq

tlu msßñfhla

fnod .kak tlu f.or

mq¨jka oj,ag

mqrqÿ jqkdu

ta;a lÜg lrqj, ?

yS;,g .efyk fldg

f,a Wkqiqïj ÿj weúÈk fj,djg

fnod .kak yeá bf.k .kak

uefrklï neßfõú''''

taluhs ÿl ug

අරලියා මල් සුවද

අරලියා මල් සුවද

අම්මාෙග මතකය
රැෙගන ඒන මා වෙතට
අැයෙගන්ම ෙපාෙහාණි වුණ
අරලියා මල් ෙදවැට

අෑ පයට පෑගුණ
ගස් වටේ සුසිනිදු
උදු පියලි පදුරු මත 
පිනි කදුලු මල් කිනිති

අෑ දැතින්ම හැඩවුනු
ෙනක රූ රටා සුසැදුනු
අැතුල් පත් පන් පැදුරැ
අෑ සුවද ගුවන් ගත කරවන

අැය කුස විඩා ෙකාට
හීනුකුල ෙදදරවා
ෙලාව බලා හැඩූ
සිහින් සිනාහවකින් අෑ මුහුණ සැරසූ

අෑ විඩා බර බව අන්වීක්ෂයකින්වත් ෙනාදුටු
අෑ සතුටට සිටි
මුලු ෙලාවම වූ අැෙග
දුහු විල්ලක්වත් ෙනාවූ මා පයට පෑගුනු

බඩ පිස්සා මමයි
අෑ ෙනක පිරිපත ෙනාපිසි
අෑ විඩා සන්සිදූ ෙසාෙහාන මත
පස් පිඩක්වත් ෙනාලූ

මේ සැඳෑ සක්මන

මේ සැඳෑ සක්මන

තේරුම් ගන්න ගන්න නොතේරෙන

ජීවිතය......

දිනන්න දිනන්න පරදින

සිතුවිලි......

එපා වුණත් නැතත්

ඔහෙ තියෙන...........

හරි විඩා බරයි මට

මේ සැඳෑ සක්මන

නව තුරුණු වයසෙම

හැගීම් බරව දෙවියන් යදින

තාර්කිකව දෙවියන්ව පාගන

ආගමක් නැති

නීතියක් නැති

අවේලාවෙ වෙලාවට

වැඩකරන

අකාලෙ කාලයට බැන වදින

හරි විඩා බරයි මට

මේ සැඳෑ සක්මන

නව තුරුණු වයසෙම

සත්‍ය

සත්‍ය

සත්‍යා නුඹ තමයි සත්‍ය

මෙතෙක් කල් මම දැකපු

සිංහලෙන් වැඩ කරන,

සිංහල කොල්ලෙක් බැඳපු

දෙමළ කෙල්ල

අත් හැරීම ගැන

දැනගත්තෙ නුඹගෙන්

කොල්ල සිංහල කියල

දැනගත්තු දවසෙ ඉඳල

නෑසිය යාලුවන්

ඈත් වුනා නුඹගෙන්

සෙනෙහසේ කඳුලු නැවතුමක් තියා

ආවා නුඹ

තියා හද ඔවුන් වෙත

ඇත්තමයි සත්‍යා

නුඹ තමයි සත්‍ය

අමාරුම අමාරු

තේරුම් ගන්න බැරි‍ ලෝකෙ

ආලෝකය අරන් ආ

අපේ පොඩි ගම වෙත

අවුරුදු විසි ගණනක

වෙඩි වරුසාවට පස්සෙ

ඒ වෛර සුන් බුන් මතට

සෙනෙහසේ වැස්ස වස්සපු

ඇත්තමයි සත්‍යා

නුඹ තමයි සත්‍ය

මෙතෙක් අපි සොය සොයා සිටි

මහා පුරුශයෙකුට බිරිඳක්ව

මහා පුරුශයෙකුට බිරිඳක්ව

“ආං....... සෝන්යා....”

ලියෝගෙ බිරිඳ

“එන්න.... මෙහෙන් ඉඳගන්න.....

මගේ හිත අද්දරින්.....”

“අහන්න මගේ හිත කියන දේ.

මං ඇයට කිව්වා

‘ඔයා මොනතරම් වාසනාවන්තද

මං ව‍ගේ මහ පුරුශයෙක්....’

            ⋆         ⋆         ⋆

“එයාට තිබුනෙ නෑ දින පොතක්

තියෙන නොවෙනස් තෙත හද මිසක්

එක්ක දිලිසෙන දුක හිතෙන ඇස් දෙකක්

හිතේ ඇති දේ දකින

කිමිද ගොස් මා දෙනෙත්”

⋆         ⋆         ⋆

“මහා පුරුශයෙකුට

බිරිඳක් වූ

සොන්යා නුඹ ගැන

කියවන්න රසවත්යැ
පොතක් තැබි අත මතට

එතකොටයි නුඹ හමුවුනේ.

එතකොටයි මට තේරුණේ....

⋆         ⋆         ⋆

මහ වැස්සකට පසුව

කුරුල්ලන් නගන

අර අමුතු ‍කිචි බිචිය

පිනි බිංදු වැටෙන හඬ...

නුඹට ඔහු නිසා වුව

මට ඈ නිසාවෙනි.

⋆         ⋆         ⋆

සොන්යා දැං ඉතින්

නැගිටින්න

මගේ හිත අද්දරින්.

විඩාබර දවස කෙලවර

බලාගෙන ඇති එයා

“දැං ඒවි යැයි එයා”

දෙනෙත් බිම යා කොට

විලිබරව රතු දෙකොපුල්ව.

"සමනලයා පැනල ගිහින් මොකද දන්නෙ නෑ"

"සමනලයා පැනල ගිහින්මොකද දන්නෙ නෑ"

"මං ‍ගෙදර නැති වේලේ
කව්ද මගෙ බෝලේ
පෙරල පෙරලා හිටියෙ මිදුලේ”

චූටි දූ කෑ ගගහ
දුවන හැටි හැමදාම
මැවි මැවී පේනවා
ඉන්නවා වාගේ
දුවනවා වාගේ
ගේ වටේ
දැනෙනවා
එදා හැන්දෑවෙත්
පෙරහැරත් බැලුවා
දෑස් පොඩි අයාගෙන
අතේ ඒල්ලීගෙන
දෙවියන්ව යැද්දා
මටත් වැඩි භක්තියෙන්

"මේ ළමයා කොයින්දෝ
රෝස කැලෙන් ගෙනාවෝ
දඩිං බිඩිං ඩෝං"

හදවත ගැහෙනවා
රෙදි හැට්ට ඉරාගෙන
එලියට ඒන්න හදනවා

කුනු ඇලේ මුනිං අතට
හිටියේ ඒ උඹමයිද?
දුක හින්දද මූන දැක්කොත් කියල?
සුදු ඇදන් මේ නිදන්නෙත් මද සිනාවෙන්
ඒ හිටිය උඹමයිද?

පිනි බිදුව

පිනි බිඳුව

උදෑසන හිරු කිරණ කෝ

උණුසුම්ද සීතල නොවූ

මා සිත පිබිදවූ

උණුසුමින් හද සීතල නිවූ

දූවිලි කෝඩයකි සිත

පිය බිරිඳ ලඟ දැවටෙන

ජාතක පොත සිනාසෙයි පොත් කුටිය තුල         වැද

යුද්ධය හා සාමය හිරවෙලා දත් නොදත‍් පොත් මැද

පොත් සුවඳ මිස වෙනත් සුවඳක් නොදත්          මට

එකම එක සුවඳක් විඳින්නට බැඳෙයි       වැට

දිය සුලියකි සිතිවිලි

එකම තැන කැරකැවෙයි

නොදන්නා තැනකට රැගෙන යයි

සොයමි වෙහෙසී තවමත්

කොහොමද ඉන්ට ඕනා

සිත නොරිදෙන්න

මල් පෙති මත සිනිඳු

නොරිදවා රැඳී සිසිලස දෙන පිනි බිංදුවක් මෙන්

අහෝ පිනි බිඳක්