එදා කලුවරම කලුවර දවසක්. පාලුම පාලුයි. හීතලම හීතලයි. හා අයියයි නංගියි දොරවල් වහගෙන ගැහි ගැනී හිටිය. ඒත් අම්ම තාම නැ. කැරටුත් නැ. අම්මත් නෑ.
හුලග ශූ ... ගගා වේගයෙන් ඇදීගෙන ආව. දොරත් හෙල්ලෙන තරම්. ගස් ඒ අතට මේ අතට පැද්දෙන කීස් ගාල. ඔන්න දඩොං ගාල ගහක අත්තක් කඩං වැටුන. හා නංගි අයිය ගාවට පැනල අඩන්න පටන් ගත්ත.
තව ටික වෙලාවක් යනකොට කවුද දොරට ගහනව.
ටක්... ටක්....
අයිය නංගිට ඉන්න කියල ගිහින් බැලුව. පුංචි හිලකින් ඉස්සල්ලෙ එබිල බැලුව. කවුරුත් නැහැ. දෙන්නම තවත් තවත් බය වුනා. ඔය ඇහෙනවද පපුව ගැහෙන සද්දෙ.
තවත් ටිකකින් පුතා පුතා කියල කතා කර කර දොරට ගහනව. ඒ පාර නම් අම්ම. අයියා පැනල ගිහින් දොර ඇරිය. හා අම්ම ගෙ අත හොදටම තුවාල වෙලා. ගහක අත්තක් වැටිල තියෙන්නෙ අම්මගෙ අත උඩඩට. ඒකයි එන්න පරක්කු වෙලා තියෙන්න. පස්සෙ අයියයි නංගියි ඉක්මට අම්මට බෙහෙත් දැම්ම. අම්මගෙ ඇස්වලින් කදුලු වැටුන. එයා දෙන්නම තුරුලු කර ගත්ත.
පස්සෙ අයියි නංගියි දොරට ගහපු විස්තරය කිව්වම අම්මට හිනා ගියා. මොක්ද දන්නවද වෙලා තියෙන්නෙ. අර කඩා වැටුනු අත්තක කෝටුවක් හුලගට ඇවිත් දොරේ වදිනවලු. අම්ම ගෙට එන ගමන් ඒක අයින් කරල. ඒ දෙන්නටත් ඒක අහල හිනා ගියා.
