ම මිතුර

“පිය පිය මිතු පහස නිබඳව සිත රැන්දූ

පිය පිය වදන් දෙසවන් හුනු පැනි බින්දූ

පිය පිය සරෙන් නිතතින් වන් දුක සින්දූ

පිය පිය තබන සිත තුට වේ ජය කැන්දූ“

සොඳුර

අඳුර නුඹ
සොඳුර මට
සොඳුර නැති
අඳුරු රැය

දෝරෙ ගලා.... යන ආදරේ....

මුලු දවස පුරා
නුඹ මෙලොවට ආ
හදවතම පුරා
දෝරෙ ගලා
ගිය ආදරේ.....

කිරි සුවඳ ගලා
මව් සෙනෙහෙ පිරී
රත්තරං පුතේ
දෝරෙ ගලා
යන ආදරේ.....

රෝස කැලෙන්
ආ රෝස මලේ
දෙව් ලොවින් එවූ
සුර බිළිඳු මගේ

මුලු දිවිය අපේ
නුඹ එලිය කලා
රත්තරං පුතේ...

මුලු දවස පුරා
නුඹ මෙලොවට ආ
හදවතම පුරා
දෝරෙ ගලා
ගිය ආදරේ.....

කුස වලප

.... මේ කුස රජු
නෙව අපේ ගම එදා
නාටකයක රග පෑව
වෙස්මුහුණක් නැතිව
පාට කරලා මූණ
අගුරු ගාලා තවත්
දැලිත් ගා රැවුල ඇදි


නුඹේ පෙම් හදවත
කාටවත් නොතේරුනු
සුපෙම්වත
ගමේ එක නාඹර‍
කෙල්ලෙකුටවත්
රෑ දාවල නැතිව
නුඹම දරදිය ඇදි

සිල්ප කිසිවක්
දියුනු නොකල
රන් රුවක් තබා මැටි‍
රුවක් වත් නො ඇඹි‍‍
හද මින පෙමින් ඔප කල

කුස රජ තුමනි
මා පැටි කල
ගමම පබවතියන් කැල
පොබ කල 
අදත් තනි නොතනියට
ගෙය ගෙය අගුව
කුලවමියන් රකින

අෂ්ට වංක මානික්‍ය
නොලැබුනිද තවම
දෙවියන්ට තවමත්
නොපෙනන හේතුව‍
කිමද කුස සුපෙම්වත

නුහුරු හුරුව

හරිම නුහුරුයි

පලවෙනි දවස

නුඹෙ පුසුඹ

මා කන්පෙති අසල දැවටුන

සියොලඟ උනුසුම

මා වෙව්ලවන

ඒත් ඒ නුහුරු බව

හුරු පුරුදු වෙනවට වඩා

තවමත් මම කැමති

පලවෙනි දවසෙ

නුඹදුටුවනම

අත ඇල්ලූවිටදි

සොඳුරුම ඒ මොහොතෙ

මා දෙතොල් ඔබ දෙතොල් මත  රැඳුන

නුහුරු බවේ අරුමැසි බව

තවමත් මා කය හිටිවනම ඉද්දන

ගුරුතුමාට ආදරයෙනි,

ගුරුතුමාට ආදරයෙනි,

දුරයි බොහොම
හැම දේම
ලගවගේ දැනුනාට
ඔයත් ඒ වගේ
හිත් ආකහේ
ආඩම්බරයෙන් තාම
හුලගට ඇදුන
සරුංගලයක් .
නූල විතරක් අතේ
ගුලිකරන් තදේටම
කේඩෑරි පොලව මත
මම මෙතැන.
තමාගෙ කර උඩට
ගෝලයන් අරගෙන
ලෝකෙ පෙන්නන
අර ගුරුතුමා එනකං.
එයා කිව්ව කවියක් තාම
හද පිනනවා හොදට

'පිළිවදනටවත් අවසර නොමගෙන
මගේ වදන් ඇසු සැවිය නුඹයි
හෙට දින තනනා මගේ කැදැල්ලේ
දරුවන් දිනනා සොදුර නුඹයි"

ඉතිං අයෙත්මෙහෙම
කුරුටු ගානකං විද්‍යුත් තැපැලෙන්
නවතිනව මං
බහිනව හුඹහ ගාවින්
කිව්වාම ඩ්‍රයිවර්
කොන්දාට කිව්වලු
බලාපං ඒ බැස්සෙ
නයෙක්ද කියල‍
කියන්න තරං කෘතිම දේවල්
නැති දුප්පත් ගමක
හැටි එහෙම නේද
මැද ගම වගේමත් අපෙ ගමෙත්
එහෙමමයි....
ඉතිං සතුටු නැද්ද
බහිනකොට
හුඹස් නැති
මෙල්බර්න් හරි සිඩ්නි හරි
ගුවන් තොටකට

ඒත් අපෙ වැඩේ
ඇගිලි ගනින එක‍
ආයෙම බහින්නට
ඉක්මනට හුඹහ ගාව
ගමේ ගෙදරට
අම්ම අප්ප
සීයල ආච්චිල වුණු

අදට මේ ඇති නේද
වෙහෙසයි ඇස්වලට

දැන් ඇති කියනව

ඒ හින්ද
බුදු සරණයි

මගේ බුදු සමින්දේ

සත් වෙත් මහත් අදර
කුලුනු මෙත්  යුත් නිතොර
සව් ලෙව් සතන් සසර
දුක්බිය නිවාලු‍
මගේ බුදු සමින්දේ
සිරිපා පියුම් වන්දේ

ඇදිවතක් අහරක් කිසිත්
නොලැබු අඩු කුල නිසා
පුතු සුනීතගෙ සෝක
සැනෙකින් නිවාලූ
මගේ බුදු සමින්දේ
සිරිපා පියුම් වන්දේ

පාලු සොහොනක අතැර
කාත් කවුරුත් අතැර
ගියදාක සෝපාක
ළදරු සිත බිය නිවාලු
දයා සෙත් සදාලූ
මගේ බුදු සමින්දේ
සිරිපා පියුම් වන්දේ

ජීවිතය විඳින්න... හනි හනිකට එන්න....

රාස්සිගෙ අව්ව වැටුනු
ඉර ගල වැටුන විටදි
සිරි සිරි වැස්ස මැදින්
පායන දේ දුන්නක
පාට ගනින්න
හනි හනිකට එන්න

රෝස පාට දම් පාටට
නෙක නෙක රටා මවන
අලින් ඇතුන් අසුන් මසුන්
මාළිගා විමන්
රන්වන් වලාකුලක
ඇඳෙනවා බලන්න
හනි හනිකට එන්න

පසුකර නෙක බාදා
කෙත්වතු මැදින් ගලන
කිරිසිදු පැහැය රැඳුන
සිලිලාරක සුවය විඳින්න
කිමිදි කිමිදි පාවී යන්න
ජීවිතය විඳින්න
හනි හනිකට එන්න...

පුංචි කාලෙ මං නැටුවෙ එහෙම මං

කිරි කිරි බෝලේ
රැලි රැලි මාලේ
මේ ළමයා කොයින්දෝ
රෝස කැලෙන් ගෙනාවෝ
පුංචි කාලෙ මං
නැටුවෙ එහෙම මං
දඩිං බිඩිං ඩොං
වැටුනෙ එහෙම මං

අතුරු මිතුරු දඹදිවතුරු
රාජකපුරු හෙට්ටියෝ
අලුත ගෙනා මනමාලිට හාල්පතක් ගරාලා
උඩහ ගෙටත් බෙදාලා
පහළ ගෙටත් බෙදාලා
පුංචි කාලේ මං
නැටුවෙ එහෙම මං


උච්චි උච්චි 
ටෝල් ටෝල්
පිල් බෙදුනේ මං
එහෙම තමයි මං

හැංගි මුත්ත හැංගියෝ
නොපෙන තැනක හැංගියෝ
පුංචි කාලෙ මං
හැංගෙනවා මං
පුංචි පුතුට මං
කියල දෙනව දැං

බිංදු බිංදු වැහි

බිංදු බිංදු වැහි
බිංදු වැටෙනවා
වහල දිගේ පීලි දිගේ
මිදුලට එනවා
මිදුල පිරී වැහි වතුරින්
වැවක් හැදෙනවා

පුංචි මල්ලි කොල අරගෙන
ඔරුව හදනවා
ඔරුව හදනවා
රුවල් දානවා

මිදුලෙ වැවේ
පොඩි මල්ලිගෙ
ඔරුව ඇදෙනවා
සතුටු සිනා මල්
මූනෙ ‍පිපෙනවා


බිංදු බිංදු වැහි
බිංදු වැටෙනවා
වහල දිගේ පීලි දිගේ
මිදුලට එනවා

පෝරිසාද

සම් මස් ඇට කිඳා 
බැසි පිය සෙනෙහෙ
සම් මස් ඇට උරා
පිය පිය සෙනෙහෙ

සළෙලුන් මග ආරා
ගිනිගත් රාග දැල්ලෙන්
පෝරිසාදයන් 
සංස්කෘතිය ඉහළටම ඔසවා

ඉංදියාවෙත් ඉරානෙත්
ඉරාකෙත් බංගලා දේශෙත්
පිරිමි පිරිමී පිරමී
පිපිරි පිපිරි පිපිරී
ගැහැනු ගැහැනූ ගැහැනූ
යදින දිවි නිදහස්

වයස කම් නෑ
ගැහෙන පණ නල 
එපමණයි
ගැහෙන පණ නල ජාතියේ
ගැහෙන පණ නල වීදියේ
ගැහෙන පණ නල 
රැකෙන හැටි නොම දත්