මහ වැස්ස. හැම තැනම අඳුරු කරල. වලා කුලු මැදිං රීදී රේඛා ඇදිල ගියා.
මූනත් එල්ලගෙන එයා බලාගෙන හිටිය. තාම නෑ. වෙනද මේ වෙලාවට මෙතන.
බඩත් රිදෙනව. ගෙදර යන්නත් ඕන. ටිකෙන් ටික වැස්ස තුරුල් වූනා. එයා පස්සෙ එයි කියල ගෙදර යන්න වුනා. ඒත් එයා අවෙ නෑ. ඒත් හිතට හරි අමුතුයි. වෙනද වගෙ නැ.
ටික දුරයි ගියේ. වංගුවක පාර අයිනෙ මිනිස්සු පිරිල. වාහනයක කවුද හැප්පිලා. කන්ද පහල දිහාව මිනිස්සු බලං හිටිය.
එයා තමයි. මගෙ පපුව නැවතුනා. එක පිම්මට එතෙන්ට ගියා . ඇස්දෙක ඇරිල. හැම තැනම ලේ. කඳුලු ඇස්දෙකෙන් ගලාගෙන ගිහිං. මට මොනව වුනාද මම දන්නෙ නැහැ.
මිනිස්සු දුකෙන් බලං හිටිය.“ ගැබ්බර එළ දෙනක්. දුක ඇති එයාට. ඉන්න අරින්න.ඞ
No comments:
Post a Comment