නමක් මොකටද කවියකට සෙනෙහස බෙදනු මිස ඉන්

සම් මස් ඇට කිදී ගොස්
ඇට මිදුලු තුල වැද
රැදී දුක් දෙන බව නිබද
දරු සිගිත්තන් සෙනෙහෙ
සරා සද පවසන බුදු වදන්

කුමරතුගුවෝද පවසත්
ලනු නොගත් අතිනුයි
බැදලන්නෙ උන් කෙමෙන්

පසක් වෙයි මේ සියල්
සිහිපත් වෙයි නෙක කව්
ගාථා ද නෙක අරුතැති
කිකීව අණ්ඩං චමරීව වාලධිං
පියං ච පුත්තං නයනං ව එ්කකං

සිනහවකට දු නගන
වදනකට පුතු කියන
රිදෙනයුරු ඉසියුම් තැනක හදවත
මතක් වන විට පවා
පිය සෙනෙහසයි උනුසුම්