Friday, December 4, 2015

කලු පාට පෙම්වතිය


''ඉතිං. ඇයි කලුපාටයි කිව්වෙ. ඔයාට දුකයිද? මම නං කැමතිම කලුපාටට. මගෙ ගාව තියෙන ගොඩක් දේවල් කලුපාටයි. ඇත්තටම මගෙ කොන්ඩෙ. කලු පාටයි. මම කැමතිම නැහැ ඒක සුදු පාට කසේ තැනින් තැන තියෙනවට. ඔයත් එහෙම නේද? තව මගේ සෙරෙප්පු/ පර්ස්/ කමිස/ කලිසං පුලුවන් හැමදේම ඒ පාටම තමයි. ඉතිං කලුපාට පෙම්වතියක් මට ඉන්න එක ගැන ඔයාට පුදුමයිද? ''

''හරි අපි සෙනසුරාදා මීට් වෙමු. කමක් නැහැ. එදාටත් මම කලුපාට ඇදන් එන්නම්. එතකෙට ඔයාට අදුනගන්න ලේසියි.
හරි හරි. මම ඉන්න තැනක් හොයා ගත්ත. ලස්සන තැනක්. මගෙ යාලුවෙක්ගෙ ගෙදරක්. වටපිටාව ටිකක් කලබලයි. කොලඹ එහෙම නැතුව බැනෙ. කලබලයම තමයි කොලඹ හැඩය. කලබල නැති කොලඹක් මොකටද? "

ඒ සෙනසුරාදා උදේ ඉදන් චුරු චුරු වැස්ස. පලවෙනි දවසමෙ පෙම්වතියක් බලන්න වැස්ස බලපෑමක් කරයිද? කෝකටත් පරිස්සමින්. කලුපාට ඩෙනිම. කලු පාට ටී ශර්ට් එක. කලුපාට සෙරෙප්පු. කලුපාට වලාකුලු. අදුරු වටපිටාවක්. නැවුම් හැගුම්. උදේම ඒ සී බස්සෙකක. කලුපාට සීට් එකක. ගුලි ගැහුන. නින්ද ගියා.

එකපාරට කෝල් එකක්.
"ඔව්.ඔව්. පොලිසියෙ. මාව සැකයිලු. අයිඩෙන්ටිය බොරු එකක් නේද අහනව. ඔව්. ඒක ඉස්කෝලෙ යනකාලෙ ගත්ත එකක්. අනේ ඔයා ඉක්මනට එන්න. මට බයයි. ඔයා ආවම යන්න දෙන්නම්ලු. ඉක්මනට එන්න."

"කොටුව බහින්න. ඉක්මනට පැනගන්නකෝ. "

කකලු පැටලිලා බිම ඉන්ද වුනා. වැසසෙම දුවල ගියා පොලිසියට. කලුපාට කෙල්ලක්. මම දැක්ක ගමන් නැගිට්ටා. මගේ පපුවෙ සද්දෙ ඔයාලට ඇහෙනව නේද? ඔය ඩිග් ඩිග් ගාන්නෙ.

"ආ මෙයාද ඔය කියන්නෙ. දෙනව බලන්න අයිඩි එක. හම්. මේ ලමයට වැඩිය අවුරුදු පහක් බාලයි. තමුසෙලට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ. නිකං ජීවිත විනාස කරගන්නව. ඒත් ඔයා මේ අයි ඩෙන්ටිය හදාගන්න. මේ දවස්වල දෙමල කෙල්ලො ගැන අපි ඇහැ ගහගෙන ඉන්නෙ. කොයි වෙලාවෙ බෝම්බයක් තියල යයිද දන්නෙ නැහැනෙ. හම්. දැන් යනවල."

විනාඩි විස්සක විතර සදාචාර පාඩම් දෙකකට පස්සෙ යන්තං පොලෝසියෙන් එලියට ආව. එයා මට තුරුලු උනා. එයාගෙ අත් මලකදක වගේ සීතල වෙලා තිබුනෙ. කකුලෙ සුලු ඇගිල්ල ඉස්සිලා. බිම ගෑවෙන්නෙ නැහැ. ඒ කියන්නෙ සැමියට අපලයි. මුන උල්. නහය ටිකක් රවුම්. ඇස් ටිකක් නිලට හුරුයි. රන තිසරු පරදන පියයුරු. පොඩි බඩක්. උස මං විතරම. දාඩිය සුවදට මුසුවුන පිච්චමල් සුවදක්. හොදටම බයවෙලා.

කොහෙම හරි අපි යාලුවගෙ නවාතැනට ආව.  එයා ගොඩක් දේවල් කිව්ව.

" මට ඔයා බදින්න බැරි වුනත් මම ඔයාට ආදරෙයි. මම ඇත්තටම දෙමල. මේ මගේ අයිඩෙන්ටිය නෙමෙයි. මම නැවතිලා ඉන්න ගෙදර නංගිගෙ. අපි දෙන්න ටිකක් එක වගෙයි. "

අපි දවල්ට කෑව. රෑ වෙන්න කිට්ටුයි.

"මට අද මෙන්සස්. ඇගට අමාරුයි."

"මටත් ටිකක් ඒ වගෙයි. මගෙ ඔලුව රිදෙනව."

වැස්ස නැවතිලා. හද පායගෙන ආව. තාම කලබලයි කොළඹට. "කලබල නැති කොළඹක් වැඩක් නැහැ."

එයා මගෙ උකුලට ඔලුව තියල හද දිහාව බලං හිටිය.




2 comments:

lamasahthaya said...

කෙටිම කෙටි කතාවක්. ලස්සනයි . කෙටිකතාවකට වඩා නවකතාවක පිටුවක් වගේ දැනුණෙ..

පාට පාට හීන (සමන් පෙරමුණ) said...

මල්ලි කෙනෙක් මගේ කතා හොදයි කිවම මට බයක් දැනෙනව ඒත් ස්තුතියි අයෙමත් ස්තුතිියි මං හිතුවෙ බලන බලන අය මට බනිවි කියල