සංවර්ධනය වන රටක

වෙලාව හරියටම රෑ දොලහ හමාරයි. රුපියල් විස්සෙ ගමනට හයසීයක් දෙන්න උනත් මේ වෙලාවෙ හැටියට වෙන මොනව කරන්නද කියල දොස්තර කෙනෙක් බොහොම අමාරුවෙන් හොයා ගත්ත. ඒත් යාලුවෙකුට පින්සිද්ද වෙන්න. මේ තමයි අම්මලට උදව් කරන්න කියල ගමෙන් ආපු කොල්ල. උපාදි සහතිකේ මැස්සෙ තියල අම්මට වැදල ආවට මොකද තාම ගමේ ගියෙ නෑ. ඊට පස්සෙ.....

(බොහොම අමාරුවෙන් හොයා ගත්ත දොස්තර මහත්තයත් එක්ක කතා කරන දර්ශනයක්. ගෑනු ලමයෙක් කට පියාගන්න බැරුව කොල්ල‍ගෙ අතේ එල්ලිලා. දෙන්නම හොදට බයවෙලා.)

මේ මහ රෑ කරගන්න දෙයක් නැතිව හිටපු කොල්ලගෙ ඇගට යංතං ලේ ටිකක් ඉනුව. ඒත් අරය දිහා බැලුවමට ටිකක් හිනා වෙන්න හිතුනත් සීරියස් මූනක් හදාගත්තෙ එයාට දුක හිතෙයි කියල.

තුන්වෙනි ලෝකෙ රටක වෙන්න බැරි දෙයක් නැති හින්ද දොස්තර මහත්තයත් ලෙඩේ ගැන නිදිමත විකාරෙන් වගේ විපරම් කරන්න ගත්තා.

“මොනව වෙලාද හක්ක පැන්නෙ?”

“මොනතරම් අමාරු ප්‍රශ්නයක්ද? අපි දෙන්න ඊයෙ හවස තමයි පලවෙනි වතාවට ෆේස්ටු ෆේස් හම්බ වුනේ. අපි දෙන්නම හිතුවෙ නැ මෙහෙම වෙයි කියල. ඒත් ඒක මොනතරම් සුන්දර සැන්දාවක්ද?බේරෙ වැව අයිනෙ ගහක් යට. එයත් එක්ක හැන්දාවක්.

බේරෙ වැවෙන් එන සුලග එයා කෙදිරි ගගා ආග්‍රානය කරන බව මට දැනුනා. ඒත් තවත් රෑ වෙනකොට එතන හිටිය කුඩු කාරයන්ගෙන් බේරෙන්න බැරි නිසා තමයි සල්ලි නොතිබුනත් අඩුගානට කාමරයක් හොයාගත්තෙ. මීයො, කැරපොත්තො හිටියට ඒ කාමරෙ අපි දෙන්ගෙ පලමු හමුවීම සමරන්න තරම් ප්‍රමානවත් වුනා.

වටෙන්ම පොඩි දුගදක් ආවත්, එයාගෙ සුවද ඒ හැමදේම යටපත් කරගෙන මට දැනෙන්න පටන් ගත්ත. ඒ වෙලාවෙ අපි කාන්තා අයිතිවාසිකම් ගැනවත්, පුරුශ අයිතිවාසිකම් ගැනවත් කතා කෙරුවෙ නෑ. දෙන්නටම ඕන වුනේ අපේ පලමු හමුවීම හැකි උපරිමයෙන් සමරන්න විතරයි. අපි දෙන්නගෙම සිතුවිල එකම රේකාවක දුවන්න පටන් ගත්ත. රවුම් සහ හතරැස්වෙමින්.

අපි දෙන්‍නගෙම කටවල්වලට විවේකයක් තිබ්බෙ නෑ. ඒත් එකවචනයක්වත් කතා කලෙත් නැ. හීන් කෙදිරියක් කාමරය පුරා පැතිරෙද්දි පරන ෆෑන් එකක් ඒ තාගෙටම දඩස් බඩස්, සක බකස් ගගා කැර කැවි කැවි තිබ්බ. අපේ හදවතේ තාලයටම.

මගේ ජීවිතේ හමුවුන පුදුම කෙල්ලක් එයා. ඒත් එයා කියන විදියට නම් මම එයාගෙ දහතුන් වෙනිය. ඉස්සෙල්ලම එයාට එයාගෙ ගෙදරින් බන්දල දීපු මාමගෙ පුතා එයා බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් ගානට පත් කරපු බව ඇය කීවෙ හිතාගන්නවත් බැරි තරම් සරල විදියට. ඊට පස්සෙ පිරිමි එකලොස් දෙනෙක්ම ඇයට සිහින මාලිගා හදල ටික කාලයකින් යන්න ගිහින් තිබුන. ඒ මාලිගාවල සැප එපාවෙලා කරගන්න දෙයක් නැතිව ඉන්න කොට තමයි එයාගෙ හතුන්වෙනි මාලිගය හදන වාස්තු විද්‍යාඥය, ඒ කියන්නෙ මම එයාට හමුවෙලා තියෙන්නෙ. දහතුන ටිකක් නපුරු එකක් වුනත් මට එයා ඉස්සරහ නිකමටවත් එහෙම හිතුනෙ නැ.

අපේ රිද්මය වෙනස් වුනා මොහොතින් මොහොත. ඇත්තටම කීවොත් මම පිරිමි චරිතෙ රගපෑවෙ ඇදට ගොඩවුන මොහොතෙ විතරයි. අනික් සේරෙම යෝජනා එයාගෙ. මේ ජරමර අස්සෙ මම ඉන්න බැරුව දගලද්දි තමයි එයා මගේ මහා පුරුශයා උගුරෙ හිර කර ගත්තෙ. ඒත් එක්කම එයාට කතා කරගන්න බැරිව ගියා. එයා අතින් විස්තර කලා හක්ක පැන්න කියල. දත් යතුරු නොවැටී හක්ක පැන්න එක ගැන මම සර්වබලධාරී දෙවියන්ට ස්තුති කලා.”

“අපි රූපවාහිනියි බලද්දි එයාට නිදිමත නිසා ඈනුමක් ගියා. එතකොට තමයි මේක වුනේ.”

හක්ක තිබ්බ විදියට හදල, අපේ රෙට් ගොඩක් මිනිස්සු මේ විදියට හක්ක පන්න ගන්න නිසා මීට පස්සෙ පරිස්සමින් ඈනුම් අරින්න කියන කොටම දොස්තර මහත්යටත් ‍ලොකු ඈනුමක් ගියා.